αραχωβα διαμονη αραχωβα διαμονη αραχωβα διαμονη αραχωβα διαμονη αραχωβα διαμονη αραχωβα διαμονη ενεργειακος επιθεωρητης ενεργειακος επιθεωρητης ενεργειακος επιθεωρητης ενεργειακος επιθεωρητης ενεργειακος επιθεωρητης ενεργειακο πιστοποιητικό ενεργειακο πιστοποιητικό ενεργειακο πιστοποιητικό ενεργειακο πιστοποιητικό ενεργειακο πιστοποιητικό ενεργειακο πιστοποιητικό αραχωβα αραχωβα αραχωβα αραχωβα αραχωβα αραχωβα αραχωβα

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Το σημαντικότερο γεγονός εδώ και πολύ καιρό στα ανθρώπινα...

Μπορεί να ακουστεί παράξενο, αλλά κατά τη γνώμη μου το σημαντικότερο γεγονός εδώ και πολύ καιρό στα ανθρώπινα είναι ο απεγκλωβισμός των 33 μεταλλωρύχων από τα 700 μέτρα βάθος του ορυχείου, όπου ήταν θαμμένοι.

Για να είμαι πιο ακριβής, δεν είναι ο απεγκλωβισμός το σημαντικό αλλά η ίδια η θέση αυτών των ανθρώπων εκεί κάτω και η στάση που κράτησαν επί 68 μέρες στα έγκατα της γης. Μια στάση που φαίνεται να μην έγινε κατανοητή από μια τάξη του πάνω κόσμου, η οποία χτίζει και δημιουργεί πρότυπα ανθρώπων που όλο και πιο πολύ δυσκολεύονται να ζήσουν σ' αυτόν τον κόσμο.

Δεν έχει αναδειχτεί το μείζον, φερ' ειπείν, ότι ο ένας και μοναδικός παράγοντας που έφερε πίσω σώους και αβλαβείς τους ανθρώπους δεν ήταν μήτε το σώμα τους ούτε η οικονομική τους επιφάνεια, ούτε η ομορφιά τους, ούτε η θέση τους στην κοινωνία. Αλλά η συναισθηματική δύναμη κάποιων από αυτούς. Αυτό που οι πολλοί άνθρωποι λένε ψυχή και που οι λίγοι υποψιάζονται ότι έχει να κάνει με την ενέργεια του σώματος σε σχέση με το περιβάλλον του. Ας λέγεται όπως θέλει. Απ' όπου και αν ορμάται, δεν είναι τυχαίο που όλοι καταλαβαίνουμε για τι μιλάμε. Και μιλάμε για το ίδιο πράγμα.

Αυτή, λοιπόν, η ψυχή κάποιων από τους θαμμένους μεταλλωρύχους ήταν που κράτησε τα 700 μέτρα χώμα και βράχια από πάνω από τους υπόλοιπους και δεν έπεσαν να τους πλακώσουν όλους. Να τους πλακώσουν πραγματικά. Γιατί εκεί, στα πολύ δύσκολα, όπως και σε κάθε πολύ δύσκολα, αυτό που σώζει τους ανθρώπους ή τους καταστρέφει δεν είναι ούτε ο πλούτος, ούτε η ομορφιά τους, ούτε η μούρη τους στην κοινωνία. Είναι το τσαγανό που κουβαλάνε μέσα τους.

Αυτούς τους 33 του κάτω κόσμου τους έσωσαν εκείνοι που με τη στάση τους έγιναν παράδειγμα και στήριγμα για τους υπόλοιπους. Αυτοί, που και τους ακραία φοβισμένους και τους πανικόβλητους τους μετέτρεψαν σε γενναίους ανθρώπους. Γενναίους μέσα τους.

Ακούγεται έτσι σαν γελοιότητα και σαν να μην έχει επαφή με την πραγματική φύση των ανθρώπων ο τόσος τονισμός για την ανάγκη μέχρι και εξάμηνης ψυχολογικής στήριξης των πρώην εγκλωβισμένων, από επαγγελματίες του είδους. Οπως υπερβολή ακούγεται και η τόση υπερπροστασία, που διαχύθηκε αίφνης από τον μιντιόκοσμο γι' αυτούς, που μπήκαν στη στοά σαν άνθρωποι καθημερινοί και βγήκαν γίγαντες.

Αυτό που η σύγχρονη μαμοθρεφτολογία έχει αναδείξει σαν κυρίαρχο τρόπο, σαν οδηγό, σαν πρότυπο ζωής, έρχεται η ίδια η ζωή να το χλευάσει. Πόσο φτωχός ουσιαστικά είναι ο ψυχολόγος, που θα καθήσει απέναντι απ' το θηρίο. Ενα θηρίο που πάλεψε και νίκησε κάθε αρχέγονο φόβο. Και επιβιώνοντας επιβεβαιώθηκε σχεδόν απόλυτα.
Πόσο αμετροεπής θα ήταν ένας επιστήμονας που θα αναλωθεί σε ερωτήσεις αξιολόγησης, αντί να ρωτάει ευλαβικά να μάθει ο ίδιος, να δει, να καταλάβει πώς γίνεται η αδυναμία δύναμη. Και, τελικώς, πώς κερδίζει κανείς τον εαυτό του.

Οι απεγκλωβισμένοι μεταλλωρύχοι και η ιστορία τους είναι μια ευκαιρία να δει η κοινωνία τον εαυτό της στον καθρέφτη. Να διαπιστώσει για χιλιοστή φορά ότι οι άνθρωποι δεν χρησιμεύουν στον εαυτό τους αν πλάθονται για κουλουράκια. Αλλά για σίδερα.
Οι άνθρωποι δεν χρησιμεύουν στην κοινωνία τους αν προστατεύονται. Αλλά αν κινδυνεύουν. Οι άνθρωποι δεν δένονται μεταξύ τους με δεσμούς φιλίας, που είναι η πιο στενή σχέση ασφάλειας και ζεστασιάς, μέσα από την ανεμελιά. Αλλά μέσα από τη δοκιμασία. Οι άνθρωποι δεν απελευθερώνονται με την προστασία. Αλλά με την εγκατάλειψη.

Οι μεταλλωρύχοι της Χιλής βγήκαν από τα έγκατα της γης και μέσα στις αγκαλιές και τα δάκρυα των δικών τους ανθρώπων μπορούσε να δει κανείς τι άλλο τους κρατούσε ζωντανούς, γενναίους και αποφασισμένους:
Γυναίκες με μισοκούρελα και παιδιά ξυπόλητα και γριές και γέροι απεριποίητοι και φτωχοί. Πραγματικά φτωχοί. Αυτή η φτώχεια ήταν η περιουσία τους η ανεκτίμητη. Αυτή η φτώχεια ήταν ο πλούτος τους όλος. Που δεν μπορούσε να τον εξαγοράσει ο πλούτος του κόσμου όλου. Αυτό είχαν, και τη ζωή τους. Τίποτε άλλο; Την περηφάνια τους. Γι' αυτό που είναι.

Οι κάμερες συνόδευαν τους τελευταίους, που έφευγαν από τους μαχαλοκαταυλισμούς, με κάτι σακαράκες από τα διαλυτήρια αυτοκινήτων. Κάτι σκηνές από χαρτί φτιαγμένες. Με στρώματα τρυπημένα, και για σκεπάσματα κουρέλια ρούχων, πολύχρωμα, σαν την απροσποίητη χαρά, που έχουν οι άνθρωποι στις Ανδεις.

Αυτή ήταν η περιουσία των τριάντα τριών μεταλλωρύχων της πιο άγριας ερήμου σ' αυτό τον πλανήτη. Της Ατακάμα. Γι' αυτή και για τις ζωές τους λαχταρώντας επέζησαν. Γιατί ζωή χωρίς την αγκαλιά της αγαπητικιάς και της γυναίκας, του φίλου, του πατέρα και της μάνας, της κόρης, του γιου κι αυτών που αγαπάς, είναι ζωή σε φτώχεια τρισχειρότερη.

Φτώχεια για μια ανθρωπότητα που έχει εμπρός της τη ζωή να της θυμίζει πού είν' ο δρόμος. Κι αυτή, ανέμελη, σαν καλομαθημένη ανήλικη να ξεπουλάει τον εαυτό της για δυο χαρτονομίσματα ακόμα. Και δυο ακόμα. Και δυο ακόμα. Μέχρι πορνείας.

Από το enet.gr

3 σχόλια:

ntelalis είπε...

Ένα από τα καλύτερα δημοσιεύματα του blog αυτού...

Το διαβάζω ξανά και ξανά, και κάθε φορά ανακαλύπτω και μια νέα πτυχή της διάσωσης των 33 μεταλλωρύχων...

Πραγματικά, αυτές τις στιγμές χαίρομαι που έχω την τύχη να επικοινωνώ με τους συμπολίτες μου για τόσο βαθιά και σπουδαία νοήματα, για τις πραγματικές αξίες των ανθρώπων...

Εμείς είχαμε την τύχη (ή μήπως την ατυχία??) να ζούμε σε έναν τόπο ευλογημένο, πλούσιο, glamour!

Ας γνωρίσουμε λοιπόν αυτούς τους ανθρώπους, αυτούς τους γίγαντες, που πλάστηκαν για τα σίδερα, που ζούνε πλούσια μέσα στην εξαθλίωσή τους!
Που ζούνε στην ευτυχία της φτώχιας τους ενώ εμείς (αρκετοί από εμάς) σε μια φτωχή, μίζερη ευτυχία...


Ντελάλης

ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ είπε...

Ντελάλη θα συμφωνήσω μαζί σου και θα προσθέσω : φτώχια κι αν έχεις θύματα φτιάχνεις καρδιές με αισθήματα ! ίσως όταν κατανοήσουμε ότι δεν είμαστε τίποτα και ότι όλα κρέμονται απο μια κλωστή γιατί ως γνωστόν όσα φέρνει η στιγμή δεν τα φέρνει όλος ο χρόνος ! πρέπει να πάψουμε να τα θεωρούμε όλα δεδομένα ! όσο και αν κανείς προσέχει , όσο και αν το κυνηγά , παντά θα είναι αργά , δεύτερη ζωή δεν έχει! γι'αυτό αγαπάτε , χαμογελάστε , και όλα θα γίνουν !

ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ είπε...

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ ! ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΓΕΓΟΝΟΣ : Γιατί αργήσατε τόσο πολύ;» ήταν το ολίγον... εξοργισμένο ερώτημα των 33 μεταλλωρύχων, όταν για πρώτη φορά το γεωτρύπανο έφτασε στο σημείο όπου ήταν παγιδευμένοι, διηγείται στο «Έθνος της Κυριακής» ο Μιχάλης Προεστάκης, μετανάστης δεύτερης γενιάς, μηχανικός και υπεύθυνος της εταιρείας Drillers Supply SA, που εφοδίασε με όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό την επιχείρηση γεώτρησης.
Ο κ. Προεστάκης μαζί με τον ανιψιό του Ιγκόρ επί 33 ημέρες βοήθησαν άοκνα στην επιχείρηση απεγκλωβισμού των μεταλλωρύχων, αρχικά στη διάνοιξη των αγωγών, μέσω των οποίων ανεφοδιάζονταν οι παγιδευμένοι, και στη συνέχεια στη διάνοιξη της σήραγγας μέσα από την οποία ανασύρθηκαν στην επιφάνεια.
Αγωγοί επικοινωνίας ήταν οι «οδηγοί» τους στην προσπάθειά τους να φτάσουν με ασφάλεια τους μεταλλωρύχους. Σύμμαχοί τους σε αυτήν την προσπάθεια ήταν οι ίδιοι οι παγιδευμένοι, με τους οποίους συνεργάζονταν στενά μέσω βιντεοσυσκέψεων και τηλεφώνου, αφού κι εκείνοι δούλευαν μαζί με τους διασώστες τους.
Όπως εξηγεί ο Έλληνας μηχανικός, οι μεταλλωρύχοι είχαν αναλάβει, κυρίως, να καθαρίζουν τις πέτρες και τα χώματα που έπεφταν στο εσωτερικό της σήραγγας.
• Ενθουσιασμός
Καθ’ όλη τη διάρκεια της επιχείρησης ήταν ήρεμοι, καθόλου φοβισμένοι και πολύ ενθουσιασμένοι με την προοπτική του απεγκλωβισμού τους, μας λέει ο κύριος Προεστάκης, ενθουσιασμό που μετέδιδαν και στους διασώστες τους.
Ο 31χρονος Φλορένσιο Αβαλος ήταν ο πιο τακτικός συνομιλητής του Προεστάκη, αυτός που έδινε οδηγίες για τη μορφολογία του υπεδάφους, ήταν ιδιαίτερα ψύχραιμος, μεθοδικός, ενώ μετά την πρώτη τους επαφή γινόταν όλο και πιο χαλαρός, όπως και οι υπόλοιποι 32, όπως πληροφορούσε τον Έλληνα μηχανικό.
Εντύπωση του έκανε το χιούμορ των 33. Θυμάται χαρακτηριστικά την ημέρα που πληροφόρησε τον Αβαλος ότι θα αρχίσουν τη διάνοιξη της σήραγγας διαφυγής με το ισχυρό τρυπάνι.
-«Φλορένσιο, δεν θα κοιμηθείτε καθόλου σήμερα, θα κάνουμε διαβολεμένο θόρυβο, όσο θα τρυπάμε βαθιά», τον ενημέρωσε.
-«Μπείτε όσο πιο βαθιά μπορείτε, Μιχάλη», του απάντησε ο Αβάλος. «Όσο πιο θόρυβο κάνετε, τόσο καλύτερα θα κοιμηθούμε» Μια άλλη σημαντική στιγμή που θυμάται ο Προεστάκης, ήταν η μέρα που έφτασε το δεύτερο και ισχυρότερο τρυπάνι, το «Schramm T-130», το οποίο ονόμασαν χιουμοριστικά «rescurator» συνδυασμός των αγγλικών λέξεων rescue (σωτηρία) και «terminator» (εξολοθρευτής), το οποίο και υπέγραψε ο πρόεδρος της Χιλής, Σεμπαστιάν Πινιέρα, ο οποίος παρακολουθούσε πολύ στενά την όλη επιχείρηση.
Ωστόσο, ο κ. Προεστάκης δεν ήταν παρών όταν άρχισαν να απεγκλωβίζονται οι 33 μεταλλωρύχοι. «Έπρεπε να μαζέψουμε όλα τα εργαλεία μας» γιατί πλέον χρειαζόταν ο χώρος για να στηθούν τα σημεία υποδοχής των 33. «Αν και απογοητεύτηκα που δεν ήμουν παρών», μας λέει, «είχαμε κουραστεί πολύ: 33 ημέρες κοιμόμασταν σε κοντέινερ και η σκόνη είχε γίνει πια δεύτερο ρούχο μας». Στην ερώτησή μας αν θα ήθελε να τους συναντήσει από κοντά, απάντησε πως θα «χαιρόταν, αλλά και θα συγκινούνταν πολύ».
Ο Μιχάλης Προεστάκης έχει ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο εξαιτίας της δουλειάς του (Βολιβία, Περού, Αργεντινή, Ιορδανία, Φιλανδία, Πορτογαλία), όχι όμως στην πατρίδα του παππού του, την Ελλάδα και τα Χανιά, από απ΄όπου κατάγεται και την οποία θέλει πολύ να επισκεφτεί.
επί 33 ημέρες βοήθησαν άοκνα στην επιχείρηση απεγκλωβισμού των μεταλλωρύχων.

Top