ΦΙΛΕ ΙΑΛ, Ο πολιτισμός είναι ταυτοχρόνως το πιο ευ...

ΦΙΛΕ ΙΑΛ,
Ο πολιτισμός είναι ταυτοχρόνως το πιο ευαίσθητο, το πιο επικίνδυνο και το πιο πρόσφορο πεδίο άσκησης πολιτικής. Γιατί οτιδήποτε γίνεται στο πεδίο αυτό συνδέεται, από την ίδια τη φύση του πράγματος, με την αισθητική και την ιδεολογία, τις νοοτροπίες και τα στερεότυπα, την αυτοσυνειδησία της κοινωνίας: την πολυμορφία και τις αντοχές της, τη σχέση της με την Ιστορία και τις ποικίλες χρήσεις της, τη σχέση της με τους «άλλους».
Ολα αυτά είναι ούτως ή άλλως βαθύτατα πολιτικά καθώς συνδέονται τελικώς με κοινωνικές σχέσεις με την ίδια την οικονομία του χρόνου με τη διαχείριση συμβόλων και συμβολισμών με τη στάση του καθενός απέναντι στα συλλογικά υποκείμενα. Ο λόγος περί πολιτισμού είναι συνεπώς λόγος εξόχως πολιτικός, ακόμη κι όταν είναι ανύποπτος. Ιδίως όταν είναι ανύποπτος και δήθεν «απολιτικός». Οταν κατά τρόπο ανιστόρητο και αμαθή θεωρεί ότι ακριβώς ο λόγος περί πολιτισμού είναι το αντίθετο του λόγου περί πολιτικής όταν αυτοτοποθετείται και αυτοσυστήνεται ως λόγος αδιαφορίας για την πολιτική και απόστασης από αυτήν.
Είναι λόγος επίσημος και συχνά συνιστά από μόνος του μια πολιτική πράξη. Είναι λόγος πρακτικός καθώς συχνά συνδέεται με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Πρωτοβουλίες νομοθετικές, οργανωτικές, πολιτικές. Δηλαδή, με επιλογές. Ως εκ τούτου είναι λόγος «ύποπτος» που πρέπει να σέβεται διαρκώς και χωρίς παρεκκλίσεις τις αρχές του πολιτιστικού πλουραλισμού, δηλαδή τις αρχές του κράτους δικαίου στο πεδίο του πολιτισμού. Στόχος ιδιαίτερα δύσκολος, εφόσον η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς συνιστά θεμελιώδη και σχεδόν αποκλειστική υποχρέωση της πολιτείας και εφόσον η υποστήριξη του σύγχρονου πολιτισμού προϋποθέτει ή πάντως συνεπάγεται εκ του αποτελέσματος ορισμένες αισθητικές, δηλαδή τελικώς ιδεολογικές, επιλογές. Ακόμη και όταν οι επιλογές αυτές συμψηφίζονται με άλλες ανάλογες ή συγκεντρώνουν τη συναίνεση ή την αποδοχή «έγκυρων» εκπροσώπων της κοινότητας των ομοτέχνων, των κριτικών ή των διανοητικώς παρεπιδημούντων είτε αυτοί έχουν είτε δεν έχουν συναφή πανεπιστημιακή ιδιότητα και εξουσία τακτικής και επώνυμης πρόσβασης στα μέσα ενημέρωσης.